Jordi Braam op avontuur “Hoe een nuchtere Betuwenaar onderdeel werd van een stukje hoop voor het hele Afghaanse volk”

Arnhem – Het kan raar lopen in de voetballerij. Eerst word je afgeschreven als actief voetballer door een fatale enkelblessure om daardoor het profvoetbal vaarwel te zeggen. Vervolgens na jaren op het veld terug te keren bij de vierdeklasser HAVO en meteen in datzelfde seizoen ook nog te promoveren naar de derdeklasse zondag.

Nu, na jaren is Betuwenaar Jordi Braam toch weer betrokken geraakt bij het professionele voetbal. Niet op het veld, maar buiten het veld. Braam is door Afghanistan toegevoegd aan de medische staf. Dat is een opmerkelijke stap. Braam kent de bondscoach Anoush Dastgir persoonlijk. De twee zijn oudploeggenoten van NEC.

Beiden moesten hun profcarrière vaarwel zeggen in verband met medische klachten. Ze hebben allebei ook nog bij de amateurs van NEC geprobeerd om op een enigszins hoog niveau te voetballen. Anoush Dastgir heeft ook zware knieklachten gehad en dat is dan ook de reden waarom hij op jonge leeftijd trainer is geworden en gestopt is met voetballen. De beide mannen begrepen elkaar goed en daardoor is hun vriendschap ontstaan. Toen Anoush Dastgir bondscoach werd van het nationale team van Afghanistan, heeft hij Braam gevraagd om mee te gaan naar de vriendschappelijke wedstrijd van Afghanistan tegen Palestina in Kabul. Na veel wikken en wegen en gesprekken met zijn familie en vriendin heeft Braam toen besloten om het avontuur aan te gaan.

Braam vult aan: “Nadat ik terugkwam uit Afghanistan heb ik eigenlijk min of meer besloten om niet meer die kant op te gaan. Dit in verband met de tijd, de gevaren (in Afghanistan) en mijn huidige werk in Nederland. Denk daarbij aan mijn massagepraktijk in Haalderen en Ooij en mijn baan als fysiotherapeut bij Sanadome in Nijmegen maar natuurlijk ook aan mijn functie als speler en technisch jeugdcoördinator bij HAVO. Ik heb toen bij HAVO aangegeven: op het moment dat ik doorga met Afghanistan, doe ik een stapje terug in mijn activiteiten bij de club.”

Maar daar bleef het niet bij, Anoush Dastgir vroeg hem echter wederom om als back-upactief te zijn bij het team. Afgelopen december was hij dus al meteen nodig bij de oefenwedstrijd op het trainingskamp in Antalya (Turkije) tegen Turkmenistan. Dat viel tijdens de Kerst, in de periode van 21 tot 29 december.

Wat verwacht je voor dit jaar 2019?

“Het is afwachten hoe vaak ik nog met het team meega bij een wedstrijd. In juni start de kwalificatie voor de Asian Cup. Dat lijkt me natuurlijk supergaaf om mee te maken. Mijn toekomstplannen voor deze functie hangen dus mede af van het aantal keren dat ik gevraagd word. Daar kan ik niets over zeggen.”

Afghanistan

“Het moment dat me het meest is bijgebleven, is de trip naar de hoofdstad Kabul; een stad waar eigenlijk geen enkele westerling graag wil zijn. De angst, de alertheid, de verschillen… aan alles merk je dat er een dreiging is. Dat merk je ook aan de spelersgroep en ook bij de mensen op straat.”

Onvergetelijk ervaring

“Het mooiste moment was toch wel het moment, toen we drie uur voor de wedstrijd richting het stadion reden. Eenmaal in het stadion aangekomenvertelde Anoush Dastgir aan mij in het Nederlands, dat we even het veld op zouden gaan om het publiek te bedanken. Ik weet nog dat ik moest lachen, omdat ik dacht dat hij een grap maakte. Maar nee, het was geen grap. Het stadion biedt aan 10.000 mensen plaats. Drie uur voor de wedstrijd zaten, hingen en stonden er zelfs al 11.000. Het was een onthaal zoals ik nog nooit eerder meegemaakt had. Mensen zongen, sprongen en danste al 3 uur voor de wedstrijd en dat in de volle zon: 35 graden. We waren de helden. Helden die voor het eerst in 7 jaar eindelijk weer in het eigen land zouden spelen. Ik weet nog dat ik daar met het team op het veld stond om te zwaaien naar die mensen; ja, dat was wel een kippenvel momentje en dat voelde je van top tot teen. Alle angst en alle problemen die Kabul kent, lijkendan bij al deze mannen en vrouwen in een klap verdwenen te zijn. Dan besef je pas dat je geen onderdeel bent van een voetbalteam, maar onderdeel bent van een stukje hoop voor het hele Afghaanse volk.

Noot van de redactie. Door de oorlog in het land was het nationale team van Afghanistan jaren lang naar het buitenland verbannen om daar veilig de wedstrijden te kunnen spelen, natuurlijk zonder eigen supporters.

©Door onze verslaggever