Column Marco Olijslager: Kunstgras perikelen

Arnhem – Het is al weer een tijdje gelden dat ik hier mijn tirade op schreef over het kunstgras waar ik mijn laatste jaren zou gaan slijten als voetbalspeler. Lekker op de zondagmorgen de rubberen korrels door je onderbroek voelen glijden na een sliding schreef ik. De discussie ging, zoals ze de laatste decennia alleen maar gaan over geld en niets anders. Niemand houdt van de geur van verbrand rubber in de zomerdag. Maar de jeugd die nu doorbreekt kent niet anders. Maar is dit niet gewoon een bezuiniging die wij als gierige Nederlanders doorgevoerd hebben zonder na te denken over de gevolgen?

 

Ten eerst lijkt het invloed te hebben op onze speelwijze. Een ieder die op kunstgras gespeeld heeft weet dat de snelheid van de bal anders is. Vooral een lange bal remt zichtbaar af wanneer deze gespeeld wordt. Het is een klein details die wezenlijk afwijkt van gewoon gras. Een speler past zich daarop aan. Echter als er dan op echt gras gespeeld wordt en de snelheid is wel ineens normaal dan moet een speler daar over nadenken. Iets wat op betaald voetbal niveau niet nodig moet zijn. Een klein detail maar wel van groot belang. Wanneer je net de seconde mist in verband met een verkeerde inschatting kan dit het verschil betekenen tussen winnen of verliezen.

Jaren heb ik gehoopt dat we vooruitstrevend waren. Niet omdat ik voorstander ben. Nee, dat zeker niet. Ik had gehoopt dat het ons een voorsprong zou geven op de rest. 54% van de betaald voetbalclubs speelt in Nederland op kunstgras. Het lijkt hier niet meer tegen te houden. Maar gelukkig voor het voetbal is dat totaal niet aan de orde. Duitsland, Spanje en Engeland kijken met verbazing naar de eredivisie. In België is het nog enkel Sint-Truiden dat speelt op kunstgras. Enkel in Nederland wint het geld het van de sport. En het ergste is dat bijna iedereen mee doet. Lekker met z’n allen liggen rollen in de ranzige opgeknipte autobanden. Wat is voetbal toch een leuk spelletje. En de aansluiting naar de Europese top verliezen we steeds meer uit het oog. Een van de punten van “Winnaars van Morgen”, het beleidsplan van de KNVB is het spelen op een gelijke ondergrond in heel het betaalde voetbal. Lachwekkend toch dat ze niet eens een keuze durven maken. Zeg gewoon dat kunstgras verboden is, neem een standpunt in. Nou wordt de keuze weer aan de clubs gelaten die jaren gaan bakkeleien of geld of sport moet overwinnen in Nederland. Ik ken de uitkomst wel.

Als klap op de vuurpijl komt Zembla er nog een schepje bovenop doen. De Amerikaanse voetbaltrainer Amy Griffin houdt sinds 2009  een lijst bij van voetballers die op kunstgras met rubberen korrels hebben gespeeld en in een later stadium kanker hebben gekregen. Hij is bang dat er verband is tussen de ziekte en de korrels. De lijst telt inmiddels 230 spelers. Maar het RIVM stelt dat onderzoek in 2006 uitgewezen heeft dat er geen gezondheidsrisico’s te verwachten zijn. Een onderzoek waarbij zeven sporters betrokken waren wordt als representatief gezien voor alle spelers die sporten op kunstgrasvelden. De ene na de andere club kan niet wachten een standpunt in te nemen. Hoe vaak ik op websites niet gelezen heb “Dit is iets wat tot nu toe op geen enkele wijze is bewezen en zeker is het niet wetenschappelijk aangetoond dat de rubberen korrels gezondheidsrisico’s met zich meebrengen”.  Wat dat betreft heb ik respect voor de wethouder van Zwijdrecht die begrijpt dat geld niet altijd een rol speelt. Hij verbied de voetbalclub Pelikaan het kunstgras hoofdveld nog langer te gebruiken tot nader order. Hulde hiervoor. Hoe kun je jezelf in godsnaam in de spiegel aankijken met de gedachtegang dat iets nog niet bewezen is. Nee we wachten lekker af tot dat het wel bewezen wordt om dan te constateren dat we de voetballers veel te lang op een veld hebben laten rondlopen die ernstige gezondheidsrisico’s met zich mee brengt. Lekker dan.

Het RIVM heeft deze week aangegeven een nieuw onderzoek te gaan doen. Voor mij een teken aan de wand dat ze de boel ook niet vertrouwen, niet zeker zijn van hun eerdere uitspraken en toegeven dat gezondheid toch wel een belangrijk aspect is in de hedendaagse maatschappij. Ik hoop met heel mijn hart dat na uitgebreid onderzoek blijkt dat Zembla er naast zat en elke club die zijn spelers nu door laat spelen op rubberen korrels niet zijn excuses hoeft aan te bieden voor de risico’s die ze hebben genomen. Dat hoop ik echt.

Door: Marco Olijslager / Facebook

Meer columns lees je hier