Column: Marco Olijslager “Kunstgras….een geldkwestie of vooruitstrevend”

Na twee maanden voetballen bij de plaatselijke Sportclub Neede en de fysieke ongemakken die ik ervan denk te krijgen ben ik daadwerkelijk om. Ik heb tegen al mijn principes in de weg naar de schoenenwinkel ingezet om een paar kunstgrasschoenen te halen. En ik zeg eerlijk, het speelt fijner. Het doet me denken aan de jaren dat we met onze vriendengroep nog meededen aan de wereldberoemde Jan te Hedde cup. Een prachtige competitie waarin vriendengroepen tegen elkaar spelen. Één keer in de twee weken moest je aantreden en werden er twee potjes van 20 minuten gespeeld. Maar voor degene die het niet kennen, het is zaalvoetbal. Mijn nieuwe schoenen zorgen ervoor dat ik het gevoel krijg een potje zaalvoetbal te spelen in de open lucht.

De eerste keer dat ik speelde op kunstgras is nu zo ongeveer tien jaar terug. Tijdens een mooi opgezet toernooi speelden we met Sportclub Neede onder de 21 tegen clubs uit de omgeving. Een veld dat te vergelijken is met een kunstgras tennisbaan was het decor waar het moest gebeuren. Een sliding op dit veld was niet slim en werd dan ook ten zeerste afgeraden. Voor mij aan de linkerkant speelde het talent van Neede van toen der tijd. Het vijftien, of misschien zestien jarige jochie uit de B1 mocht voor het eerst meedoen met onder de 21 en hij keek ernaar uit. Na twee keer zijn tegenstander gedold te hebben moest de derde keer een panna de vernedering van zijn tegenstander compleet maken. Met schaartjes en schijnbeweging werd voor de derde keer de tegenstander opgezocht om de dominantie nog maar eens duidelijk te maken. De lompe rechtshalf van Twenthe Goor was er wel een beetje klaar mee en op zeer “professionele” wijze werd de talentvolle linkshalf van Neede naar de grond gewerkt. Je kon op het kunstgras exact zien waar hij terecht was gekomen. Van veel huid op het bovenbeen was geen sprake meer. Gelukkig is het gras wat dat betreft nu sterk verbeterd.

Maar nu, tien jaar later, zie je het overal. Het is goedkoper en makkelijker in gebruik. Elke amateurclub in Nederland gaat om. Zelfs in Markelo, waar ze de beschikking hebben over zes velden, praat men over het aanleggen van kunstgras. Het is een tendens die zelfs tot in het betaalde voetbal doorgevoerd wordt. En toch vraag ik me af of we hier nou in voorop lopen of dat dit enkel gezeik om de centen is. Ik ben er nog niet over uit. Natuurlijk besef ik me dat de jeugd van tegenwoordig niet beter weet dan dat ze spelen op kunstgras. En door de makkelijkheid en het kostenplaatje wordt de verzorging van de omringende natuurgrasvelden ook minder waardoor het verschil drastisch wordt uitvergroot. Maar of dit daadwerkelijk de toekomst is vraag ik me af. Het natuurgras hoort gewoon bij het spel en zeker in het betaalde voetbal mag hier in mijn beleving niet van af worden geweken. Zelfs in het tennis, waar het verschil van het soort banen erg groot is, wordt tijdens het grootste toernooi ter wereld nog gewoon op natuurgras gespeeld.

Dat zelfs de FIFA nu, in de hoedanigheid van Jerome Valcke, hardop zegt dat het goed zou zijn dat het WK voetbal voortaan op kunstgras wordt afgewerkt baard me toch zorgen. Het moment van uitspreken kwam Valcke trouwens wel erg goed uit. Hij deed deze uitspraak namelijk nadat hij geconfronteerd werd met het in Canada 2015 te spelen WK voetbal voor vrouwen. Dit zal het eerste WK zijn dat gespeeld wordt op kunstgras en om het gevoel van discriminatie weg te drukken was de uitspraak om dit beter vroeg dan laat ook voor mannen te organiseren omdat dit eerlijker zou zijn wel erg verleidelijk. Maar toch, het speelt. En al zijn we in Nederland de enige die er in het betaalde voetbal in zulke grote getale op spelen, het wordt wel steeds meer besproken. Toch blijf ik erbij dat deze discussie gevoerd blijft worden om de kosten van het onderhoud en niet omdat kunstgras het spel nou zoveel mooier en/of interessanter maakt.

Ach ja, hoe je het ook wendt of keert ik moet het er toch mee doen. Mijn laatste jaren als voetbalspeler zal ik moeten slijten op de kunstgrasvelden in de regio. Lekker op de zondagmorgen de rubberen korrels door je onderbroek voelen glijden na een sliding op de bal en op een zomerse dag genieten van de geur van verbrand rubber. Ik had persoonlijk toch een ander beeld bij een lekker potje voetbal maar ik zal er wel een ouderwetse gedachtengang op na houden. Deze ontwikkeling is in het Nederlandse voetbal niet meer te stoppen.  Ik ben benieuwd of het gehele voetbal zwicht voor het vooruitstrevende Nederland…….

 

Marco Olijslager

Marco Olijslager

Door: Marco Olijslager

Meer columns van Marco hier