Swift’64 zet ESC weer met beide benen op de grond

Elburger Sportclub leefde enkele weken op een roze wolk, maar staat inmiddels weer met  beide benen op de grond. De blauw-witten konden het in de uitwedstrijd tegen Swift ’64 in Swifterbant niet bolwerken en leden weliswaar een enigszins geflatteerde maar verdiende 4-1 nederlaag. 

Het werd al snel duidelijk dat de formatie van Siemen Lindeboom een moeilijke middag tegemoet zou gaan.

Bij Swift wist men elkaar wat beter  te vinden  waardoor de combinaties wat soepeler verliepen.  De blauw-witten werden in verdedigend opzicht direct al op de proef gesteld,  waarbij de overwegend machteloze aanvalslinie weinig potten kon breken.

Na ruim een kwartier spelen opende Swift de score nadat uit een vrije trap, vanaf de rechtervleugel, waarbij van een degelijke muurvorming nauwelijks sprake was, de bal in de linkerbenedenhoek verdween.

De Elburgers probeerden Swift wel in verlegenheid te brengen, maar na ruim een half uur spelen verdubbelde men de voorsprong doordat verkeerd uitverdedigen succesvol  werd afgestraft.

In de laatste tien minuten van de eerste helft deden de blauw-witten echter steeds meer van zich spreken en verschenen enkele malen gevaarlijk voor het doel van de ietwat corpulente Swift-sluitpost. Het leverde prompt de aansluitingstreffer  op nadat uit een scherp genomen hoekschop van Max Lamberink de bal  door de ver opgerukte Robert Radstaak snoeihard werd binnen gekopt.

Na de hervatting namen de Elburgers zowaar enige tijd het initiatief  en hadden goede mogelijkheden voor o.a. Lamberink en Rico Rianto zomaar de gelijkmaker op kunnen leveren. Een uitgekiende gelegenheid had hiertoe zelfs kunnen ontstaan, maar scheidsrechter Rudolf Letschert wilde van een strafschop niets weten nadat Rianto binnen de lijnen onderuit werd getrokken.

Niet veel later was het aan de andere kant wel (weer) raak, doordat een snel uitgevoerde counter van Swift doeltreffend werd afgerond.

De Elburgers gaven zich nog niet gewonnen maar gingen, ongeveer tien minuten voor tijd, definitief door de knieën bij een vierde tegentreffer.